Traviata, Royal Opera House

E Marte, 10 Janar 2012 13:42

Tre vjet me pare sopranoja Ermonela Jaho ishte e panjohur ne Britani. Fjalet filluan te perhapeshin brenda 24 oreve kur ajo luajti ne “Traviata” dhe ia doli me te vertete shume mire.

Vjeshten e kaluar ajo mori pjese ne nje tjeter veper te Anja Harteros me rolin e Suor’Angelica dhe misherimi i saj nen petkun e murgeshes terhoqi vemendje te madhe.

Tani ajo i eshte rikthyer perseri Violetta-s ne nje prodhim te tragjedise se Verdi-t.
Jaho ne kete veper eshte sa komanduese aq edhe nje heroine dhe ana e saj me e erret dhe tingujt e magjishem krijojne nje ndjesi te rikthimit ne kohe.

Ne nuk ndodhemi ne periudhen e Amelita Galli-Curci por padyshim qe e gjithe atmosfera te con ne ate drejtim.

Gjestet dhe qendrimet e Jahos kane nje elegance shprehese per te cilin sjellja e Costello-s krijon nje lirizem ideal djaloshar. Jaho perdor arien e saj te madhe per te na perfshire ne emocionalisht ne problemin e saj: ju e ndjeni se kjo grua me te vertete i shkon ashpersise se jetes ne drejtim te kundert.

Por ne aktin e dyte ajo takon Paolo Gavanelli-n qe eshte babai i Alfredo-s: Germonti, fatkeqesisht.

Skena e madhe ne te cilen ajo heq dore nga dashuria e saj duhet te reflektoje nje udhetim delikat emocional por nderkohe qe Jaho-s i thyhet zemra, eshte njelloj sikur te shikosh shkaterrimin e jetes se nje zogu. Gavanelli thjesht i uleret pa e veshtruar fare ate: si mundet nje drejtor ti lejoje vetes nje qendrim kaq ‘antik’? Por me ikjen e Germontit, Jaho mbushet plot frike por dhe nderim per vetveten, plot autoritet.

Rralle mund te shikohet nje realitet fizik dhe psikologjik ne nje portret te shperfytyruar dhe te llahtarshem si dhe duke kenduar nje bukuri kaq pikelluese, si ne kete veper dhe kete personazh. Kur Anna Netrebko te rikthehet ne rolin e saj ne 17 janar, do ti duhet nje aktrim i fuqishem qe te mund t ‘ia dale mbane.

(O.C/ The independent)